SYNFLORIX CZY PREVENAR 13?

Synflorix i Prevenar 13 są szczepionkami skoniugowanymi polisacharydowymi – wielocukry otoczkowe Streptococcus pneumoniae zostały połączone z białkiem. Umożliwia to indukowanie odpowiedzi immunologicznej nawet u małych dzieci – poniżej 2 roku życia. O pneumokokach i Inwazyjnej Chorobie Pneumokokowej (IChP) pisałam już w tym poście, a dla przypomnienia dodam, że znanych jest blisko 100 serotypów S. pneumoniae. Biorąc pod uwagę położenie geograficzne i wiek, częstość występowania danego serotypu jest niestała. Obie szczepionki oznacza się jako PCV, czyli pneumococcal conjugate vaccine, a w zależności od  liczby polisacharydów pneumokokowych, dodaje się jeszcze liczbę 10 lub 13. Synflorix jest szczepionką 10-walentną, czyli PCV-10, a Prevenar 13 jest szczepionką 13-walentną. Obie szczepionki zawierają dziesięć tych samych serotypów, a w PCV-13 można dodatkowo znaleźć polisacharyd serotypu 3, 6A oraz 19A.

OSPA WIETRZNA I SZCZEPIENIA PRZECIWKO OSPIE WIETRZNEJ

Wirus ospy wietrznej i półpaśca

Wirus ospy wietrznej i półpaśca (VZV) jest ludzkim, neurotropowym α-herpeswirusem. Wrotami zakażenia są górne drogi oddechowe i spojówki, skąd wirus dostaje się do okolicznych węzłów chłonnych.  Zakażenie przez łożysko także jest możliwe. Po kilku dniach VZV przenika do wątroby i śledziony gdzie replikuje. Kolejny krok obejmuje wiremię, dochodzi do zakażenia skóry, błon śluzowych i in. Źródłem zakażenia są przede wszystkim osoby z ospą wietrzną – rzadziej półpaścem. Okres wylęgania stanowi średnio 10-20 dni, ale u niemowląt może być krótszy. Z kolei w przypadku osób w stanie immunosupresji dłuższy – nawet 35 dni. Zakaźność jest ogromna – w kontaktach domowych ponad 90%.

Fot. 1. Varicella Zoster Virus – VZV. Źródło.

EPIZOD HIPOTONICZNO-HIPOREAKTYWNY – niepożądany odczyn poszczepienny

Co to takiego?

Epizod hipotoniczno-hiporeaktywny (HHE) to stan podobny do wstrząsu i może wystąpić jako niepożądany odczyn poszczepienny, który ze względu na swój nieprzyjemny charakter wizualny, budzi wśród rodziców niepokój i który może zniechęcić do dalszych szczepień [1]. Przy okazji tego wpisu już o nim wspominałam, ale dzisiaj przyjrzymy się mu dokładniej.

Na HHE składa się obniżenie napięcia mięśniowego, zmniejszona i osłabiona reakcja na bodźce, bladość i bezwładność, czas trwania to od minuty do 48 godzin. Uznaje się, że HHE pojawia się do 2 dni po szczepieniu [2] [3] ale najczęściej jest to okres pierwszych 12 godzin [4]. Pierwotnie, HHE wiązano ze szczepionką zawierającą pełnokomórkowy składnik krztuśca – wP [5] [6], ale tak naprawdę nie jest to jedyna szczepionka po której może dojść do tego NOP. Wskazuje się potencjalne ryzyko HHE ze szczepionką przeciwko ospie wietrznej [7]. HHE obserwowano także po innych szczepionkach [8], np. MMR, Priorix [9], PCV-13 [10] oraz po szczepionkach z acelularnym składnikiem B. pertussis – aP [3] [2] choć – i to należy podkreślić – po szczepionkach z aP ryzyko HHE jest niższe [11] [12] [13] [14] [15] [3]. Szczepienie aP zmniejsza ryzyko HHE w porównaniu z wP o 56% [16].

SKUTECZNOŚĆ SZCZEPIONKI 4CMenB PRZECIWKO MENINGOKOKOM B

Stworzenie skutecznej szczepionki przeciwko meningokokom B nie było proste, a to właśnie grupa B Neisseria meningitidis jest odpowiedzialna za większość przypadków choroby inwazyjnej we wszystkich grupach wiekowych, ze szczególnym naciskiem na pierwsze 4 lata życia. Więcej o meningokokach możecie znaleźć w tym wątku. Neisseria meningitidis grupy B posiada w osłonach homopolimery kwasu N-acetyloneuraminowego, wchodzące w skład ludzkich glikoprotein, a znaczy to mniej więcej tyle, że polisacharyd serogrupy B jest antygenowo podobny do tkanek ludzkich (OUN) –  stąd niska skuteczność szczepionek skoniugowanych przeciwko MenB. Na drodze prób i błędów udało się w końcu stworzyć odpowiednią szczepionkę stosując metodę tzw. odwrotnej wakcynologii, gdzie na przy użyciu analiz genomicznych można wytypować najlepsze cele dla komórek układu immunologicznego.

ODPOWIEDŹ IMMUNOLOGICZNA PO SZCZEPIENIU I W EFEKCIE NATURALNEGO KONTAKTU Z PATOGENEM

Czasami słyszy się:

chciał(a)bym, aby moje dziecko wytworzyło samo odporność względem danej choroby

Organizm dziecka tworzy ją sam. Tak, podczas szczepienia również. Szczepienie ma pobudzać organizm do wytworzenia odporności swoistej humoralnej oraz komórkowej. Stosowane w PSO szczepionki mają za zadanie generować odporność w sposób czynny. Szczepienie w mniejszym lub większym stopniu naśladuje to, co dzieje się podczas zakażenia na drodze naturalnego kontaktu z czynnikiem chorobotwórczym. W zależności od rodzaju szczepionki, indukowana odpowiedź może być identyczna,  jak w przypadku kontaktu naturalnego lub niepełna. Każdą szczepionkę powinno się rozpatrywać indywidualnie.

SZCZEPIENIA DZIECI Z WADAMI SERCA

Niemowlęta i dzieci z chorobami sercowo-naczyniowymiw grupie ryzyka ciężkiego przebiegu chorób infekcyjnych [1] . Szczególnie niebezpieczne są zakażenia spowodowane przez Streptococcus pneumoniae, czyli pneumokoki [2] [3], wirusy grypy [4] oraz respiratory syncytial virus – RVS. Opóźnianie szczepień bez wskazań medycznych jest niewłaściwe, bo trzeba pamiętać, że najwyższą zapadalność na zakażenia pneumokokowe obserwuje się między 6 a 11 miesiącem życia [5] . W związku z tym, aby doszło do utworzenia odpowiedniej ochrony należy przejść cały schemat szczepienia pierwotnego, a później podać dawkę uzupełniającą, której celem jest generowanie ochrony długotrwałej [6] [7] .

SZCZEPIENIA PRZED PODRÓŻĄ

Przed podróżą każdy powinien zasięgnąć informacji na temat sytuacji epidemiologicznej panującej na obszarze planowanego wyjazdu. W tym celu najlepiej udać się do lekarza medycyny podróży lub chorób tropikalnych. Pomoże on ustalić indywidualny plan uodpornienia w zależności od naszego wieku, czasu wyjazdu, miejsca oraz sposobu podróżowania.  Pamiętać należy też o realizacji szczepień z odpowiednim wyprzedzeniem, by doszło do wywołania skutecznej reakcji organizmu na podane antygeny. Przyjmuje się, że do szczepienia powinno dojść mniej więcej 8 tygodni przed planowanym wyjazdem.

LEKI PRZECIWGORĄCZKOWE A IMMUNOGENNOŚĆ SZCZEPIONEK

Podwyższenie temperatury ciała jest bardzo starym mechanizmem obronnym organizmu w odpowiedzi na antygeny i toksyny. Jest to przejaw walki i ogranicza w ten sposób proliferację drobnoustroju i pozytywnie wpływa na pracę mechanizmów cytotoksycznych. Gorączka wzmaga fagocytozę, biosyntezę białka ostrej fazy, pozytywnie wpływa zarówno na odporność humoralną, jak i komórkową. Poprzez zmianę ekspresji cząstek adhezyjnych podniesienie temperatury zwiększa zasiedlenie przez leukocyty obwodowych narządów limfatycznych. Zadaniem gorączki jest więc przywrócenie stabilnego środowiska wewnętrznego, które zostało zaburzone przez jakiś czynnik chorobotwórczy. Temperatura ciała wzrasta w wyniku ścisłej współpracy układu odpornościowego z OUN. Pierwszy sygnał powstaje wskutek aktywacji odporności nieswoistej poprzez identyfikację czynnika chorobotwórczego przez receptory rozpoznające wzorce. Pod wpływem zaktywowanych pirogenów egzogennych (np. cząstki bakterii, wirusów, grzybów) kompetentne komórki układu odpornościowego syntetyzować będą pirogeny endogenne (interleukiny, interferony i inne cytokiny). Wzajemne oddziaływanie cytokin jest procesem bardzo złożonym, więc napiszę jedynie, że mogą one stymulować lub hamować ekspresję własną lub innych cząstek. W wyniku przyłączenia cytokiny do receptora (w przedwzrokowej przedniej części podwzgórza) dojdzie do aktywacji fosfolipazy A2, która poprzez uwalnianie kwasu arachidonowego wpływa na wytwarzanie zwiększonej ilości prostaglandyn E2. Efektem jest zmniejszenie liczby wyładowań w ciepłowrażliwych neuronach okolicy podwzgórza. Dochodzi do zmniejszenia utraty ciepła i zwiększenia wytwarzania ciepła.